شعر

بی ماه ،بی ستاره

خاموش وسرد وتاریک

یک آسمان پرازشب،

                    درسینه ام نهان است.

دارم به روی سینه

وزن چنین شبی را

ای صبح کی می آئی!؟

                     این بار بس گران است.

می خواستم ستاره

باشد در آسمانم

یاقرص کامل ماه،

                  هر کس که مهربان است.

اما هر آن که آمد

یک چند ماند ودیدم

مهربانی اش دروغین،

                      ازخیل دشمنان است.

جای گلایه ام نیست

ازهرکه دشمنی کرد

نا مهربان نمودن،

                   آئین این زمان است.

بگذارمن بمانم

باوزن این چنین شب

برسینه ام اگراین،

                     تقدیر جاودان است.

ترجیح می دهم من

این گونه باشم اما

نوری نجویم هرگز

از هرکه دشمنی اش،

                     پنهان ویا عیان است.

بگذارتا بخوانم

درزیر لب همیشه

یک آسمان پرازشب

                     درسینه ام نهان است. ˜    8/12/88