شعر

ای دوست به من گفتی ازخاطره و ازیاد         

ازآن چه من ازدستش خواهم بکشم فریاد

باید چه بگویم من ازدشمن جــان خویش          

که داده به بیرحمی بنیان مرا برباد

ازبودن او بــــــا من حاصل نشدم شادی         

اندوه مداوم بود که هدیه به من او داد        

درکلبــــــــــۀ خاطر تا آمد وشد او ساکن         

 ویرانــــــــــه شد آن کلبه دیگر نشد آن آباد

 آهوی خیالم را کــــه می دود او هرسو          

دردام غم اندازد این یــــــــــاد چنان صیاد 

بنشانم اگرلبخند امـــــــروزبه روی لب              

گوید بــــــه من ازدیروز تا خنده برم ازیاد

امروز که می بینم بی مهری یـــاران را          

 باطعنه به من گوید این جمله حلا لت باد              

ای کــــاش نباشد او درزندگی ام همراه          

زیرا کـــــه به من هدیه او غصه وماتم داد

انصاف دهم اما که گــــــاه شود شیرین           

آن گاه که درخــــــــــاطرمی آوردم فرهاد

چون یاد دهد هدیه برجان سعید اندوه                           

ازیاد خوش یاران جوید همه دم امداد