فراموشی ها
کاش آن همه ترانه نگفته بودم
آن همه شعر
آن همه واژه های
ناب مهربانی.
کاش آن همه شب
برای سرودن
برای نوشتن
بیدارنمی ماندم و
رنج نمی دادم
خویش را
به عبث.
کاش آدمیان
کمی به یاد می آوردند
تنها کمی
آن قدرکه
رفتارامروزشان
این اندازه
مراشرمنده خودم
نمی کرد.
کاش فردا
امروزشان را
ازیاد نبرند.
به این خاطر که من
ازیاد نخواهم برد
تاابد.
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هشتم بهمن ۱۳۸۸ ساعت 16:34 توسط سعیدصارمی
|
