شعر

گمان ساده می برندکه بایک خزان زرد

برجای ,نمی ماند درخت و

ازپای می آید به در

خامی وبی تجربه گی  را

دلیلی برای سرزنش ایشان نمی دانم

برگ های سبز گلدانی بوده اند

درپیچ پاگرد راه پله ای

بی هیچ تصوری ازفصل های درگذر

حالا ازپشت پنجره ای پوشیده از

غبارایام نگاه می کنند

پیکر بی برگ درخت را

                            درآغاز زمستان

بهارکه بیاید

شاید غبارآن پنجره را بگیرند

وآن ها دوباره درخت را

سبزوپرازشکوفه ببینند آن زمان.

بهارکه بیاید

شاید

کمی بزرگتر شوند

                       کمی با تجربه تر.

                                            شاید.