چه بیهوده سکوتی را تن داده است

روح بیمارت

چه بی حاصل سخنی ست

که من باتو دارم

بی امان.

به سکوت تن نمی دهم

نه برای تو که قدرنمی دانی سخن را

برای آن که هرکلمه را

ستاره ای می داند

درآسمان شب زده ای

که روزگارهدیه به قلبش نموده است