شعر

تیشه به ریشه ام مزن،عمرمــــــــراتباه مکن

زفرط غم چنان کـه شب ،روزمرا سیاه مکن

به اشتباه نظر کنند خلایقم چـــــــــه بی شمار

توئی که می شناسی ام،نظر بـــه اشتباه مکن

سرودعاشقانه ام،تـــــورادهد پیـــــــــــام مهر

نظر به واژه های آن ،چنــان که برگناه مکن

درون سینه ام به پـــا همیشه مجلس غم است

به سینه مجلسی دگرزغصه روبـــه راه مکن

جفا مکن که روزمن شود چنــــــان شبم سیاه

مرا اسیرهرشب تهی زنــــــــــــــورماه مکن

بمان وهدیـــه کن به دل نشاط وشور واشتیاق

مرو،به دیده هدیه اشک،به سینه هدیه آه مکن

توئی دلیل راه ومن روانــــــه هستم ازپی ات

بدون خودمرا به ره، اسیر قعرچـــــــــاه مکن

مرا کــــــــه آشنائی ات نموده این چنین سعید

غریبه بـــــا خودت مدان،مراچنان نگاه مکن.

13/7/1388