شعر

حواسم نیست به آینه

که هربار که می بیند مرا

می گوید به من که «پیر ترازدیدارپیش گشته ای»

حواسم نیست به شب و سیاهی آسمان

وبه آسمان روشن روز

به گذرزمان

گاه گاهی اما ناتوانی ام  درانجام کارها ئی

که روزگاری انجام می دادم به سهولت

می گوید به من که «دیگر پیر شده ای»

حواسم نیست به تغییر آدمیان

ودیدار نامهربانی شان

می گوید به من که«زمانه تغییر کرده است

                       آدمیان نیز هم

                       وتو بی خبری ازاین که

                                                پیر شده ای»

حواسم نیست

روزگارمن گویا به پایان رسیده است

اما من

        بازهم فراموش می کنم.