شعر

عصر جمعه خبرم دادند که

یکی ازهمکارهای ما که

دوسال بود بازنشسته شده بود

رخت از جهان بسته ورفته است.

چه تقدیر غم انگیزی

که عمرت طی شود درکار

وتا آسوده می گردی

ببندی تو به رفتن بار

چه تقدیر غم انگیزی

که چندین سال بکوشی سخت

برای راحت فردا وفردایت که می آید

ببندی تو به رفتن رخت

چه تقدیر غم انگیزی

که می بینیم به چشم خویش

ولی بر دشمنی با هم

می افزائیم فزون ازپیش.                                 17/2/1389