گلایۀ شب:
شب،
پشت پنجره ام ایستاده بود
به انتظار
من،
هم چون هرشب دیگری
بی خواب بودم و
بیدار.
بازکردم پنجره را
وشب
پرکرد تمام حجم اتاق مرا.
شب گفت که آمده است
به گلایه نمودن ازمن ،
ازما،
ازخیل شاعران.
می گفت که معلوم نیست
با شب سیاه
تکلیف های مان.
او گفت: گاهی شبیه می شوم
به گیسو وچشم یار
گاهی شبیه می شود هرقلب تیره ای
به رنگ شام تار
او گفت : بگوئید که رنگ من
خوب است عاقبت
یا نه ،
رنگ من
زشت است
به چشمتان؟
حق داشت شب سیاه
این گونه بوده اند
با او ورنگ او
همواره شاعران.
گفتم خودت بگو
رأی خود توچیست؟
گیسو وچشم یار
یا که دل سیاه؟
اوگفت: من اگر،
خاموشم وسیاه
این گونه بوده ام
ازابتدای کار
هستم اگرچون این
این است علتش
که خواب خوش روند
آن دم که می شوم مهمان آسمان،
تن خسته مردمان.
چون صبح می رسد
من نیزمی روم
بی آن که خویش را
تحمیل کنم دمی
دیگربرآسمان.
من نیستم شبیه
با هردل سیاه.
خوش تربرای من،
گیسو وچشم یار ،
می باشد
این بدان!.
گیسو وچشم یار
آرام جان دهد
برچشم عاشقان.
اما دل سیاه
هدیه دهد عذاب
برخویش ودیگران.
ای کاش بعد ازاین
تشبیه نگردم هیچ
ازسوی شاعران
با هردل سیاه،
که دارد هرکسی
درسینه اش نهان.»●
