شعر

بی میلی به زندگی ست

بی شورو شوق ماندن درجهان

بی اعتنائی به دل خوشی ست

دوری ست از اشتیاق بودن با زنده گان.

طپش بیهودۀ قلب

ضربان بی حاصل نبض

و تکرار کسالت بارنفس است

                                    دیداراشک درچشم دوست.

چشم های مهربان دوست را

همواره

باید که پرازشوق دید

تا از احساس خوش دیدارشان این چنین

                                              به شور وشادمانی رسید.

با این همه

اگرباران اشک ببارد درچشم دوست

ازخوانش شعری که خواندنش

                                     تسکین قلب اوست

آن شاعر غریب را

                       لذتی اندوهناک

                                         دست می دهد●